Jako ¿e dzisio je ¶wiyntego Andrzyja, ³opowiym Wom, ³o takim jednym beskidzkim zbojniku, co mu Ondraszek, czyli Andrzyj, yno po gorolsku, by³o na miano.
Ludzie czynsto mylom tego chopa ze Janosikiym, co grasowo³ konsek dali na Podhalu!
Chocio¿ Ondraszek narodzi³ sie we zwyk³ej, chopski cha³pie, to by³ synym ³od jakigo¶ panoczka ze dwora. £ojciec sie do niego niy przizno³, ale do szko³ow go pos³o³. £od nojm³oszych lot mierzi³o Ondraszka, ¿e by³ niczyj: ani chop, ani pon, bezto potym nojwiyncy bogatych ³okrodo³! Szandary ze Cieszyna chcieli go chyciæ, ale ³on im dycki uciyk³, bo we gorach mio³ tela kryjowek, ¿e ich ani niy poradzi³ policzyæ!
Tyn zbojnik ³ogromnie rod sie przeblyko³. Roz by³ bogatym panoczkiym, co chodzi³ po Cieszynie ze hajdukiym, kiedy indzi ¿ebrokiym, co rynka wyciongo³ pod ko¶cio³ym. A ¿e by³ gizd gryfny a mody, to sie ty¿ roz za czos przeblyk³ za szykowno frelka a coby mu niy by³o widaæ zaro¶niyntych licow, to se ³owijo³ gymba drogim szalym abo przikrywo³ welonym. A co nazg³obio³, to sie ani we gowie niy mie¶ci! Jak roz se tak ³azi³ po Cieszynie, us³yszo³, ¿e jaki¶ babsko wrzeszczy na starego ¿ebroka, co jom prosi³ ³o jedne potrzaskane jajco. Prziszo³ do kramu, kupi³ trzi jajca a wybi³ ich prosto do gorneczka, co go starzik trzimo³ we rynce. Za ko¿dym razym coskej szczyrk³o ³o dno. Ondraszek zajrzo³ do pojstrzodka a zawo³o³ na co³ki rynek:
– Babeczko, co to mocie za czarodziejski jajca, we ko¿dym je z³oty piniondz!
Ludzie sie ciepli kupowaæ a baba ich ³odgania³a, jak mog³a, bo by³a ³ogromnie pragliwo, a¿ jom kery¶ pocis³, ³ona sie potoczy³a a siad³a na koszu ze jajcami, ale w ¿odnym jajcu niy by³o ani grajcarka!
Ale jak sie kery Ondraszkowi narazi³, to pamiynto³ jego zymsta do koñca ¿ywota! Babie, co ¼le ³o nim goda³a, przibi³ warkocz do d¼wiyrzi a pod zadkiym s³o¿y³ malu¶ko fojera. Musia³a sie potym mazaæ bez co³ki miesionc zajynczym sad³ym!
Chocio¿ Ondraszek by³ chop szkolony, to wpod³ bez gupota: zami³owo³ sie do frelki, co ku ni ty¿ chodzi³ szandara i ³ona zbojnika zdradzi³a. Jak go wiodli do herestu, szandarom sie wyrwo³ i uciyk³, ale szus dosto³ do boku a skuli tego we gorach skono³.