Mom takigo m³odego somsiada, co tyn rok bydzie matura sk³odo³, a ³on jak niy umi czego napisaæ ze polskigo, to zaroz ku nom przileci, a ³o wszystek sie pyto mojij cery abo mie. Dycki i godo, ¿e to isto bydzie pamiyntaæ, bo je dziepiyro pora lot, jak liceum skoñczy³a, a mie sie podchlybio, ¿e niby fajnie godom a mondrze pisza i jak tu takimu niy pomoc? Tyn gizd wiy, ¿e jo mu przo³a ³od malutko¶ci, bezto to wykorzystuje!
Ze dwa dni tymu nazod przilecio³ z nowom brymzom. Pado³, ¿e mo napisaæ ³o stole.
– Tak yno ³o stole? – dziwowa³ach sie. – Nic wiyncy ta wasza rechtorka niy pada³a? A ty jak by¶ to widzio³? – pyta³ach sie.
– Jo bych chcio³ napisaæ skond sie wzion, ale nic mi do gowy niy przichodzi...
– Wiysz, sto³y som roztomañte, podziwej siê, choæby u nos w doma: momy elegancki sto³ a sze¶æ sto³kow polstrowanych we jadalni, kochtisz we kuchyni, a jamnik stoji wele telewizora.
– No to je dzisioj, ale jo bych tak chcio³ historycznie, dejmy na to, ³od blank starej Grecyji abo ³od starego Rzimu...
– Co ty synek chcesz, jak ³oni takigo sprzyntu ni mieli! – pada³ach, a da³ach se pozor, co za¶ tym gizd wykombinuje.
– Ale skuli czego? Jak my¶licie? – wypoli³ nasz m³ody somsiod.
Samach musia³a kwila pomy¶leæ, coby mu jakich gupot niy nagodaæ.
– Jo se my¶la, ¿e to je skuli tego, ¿e tam we tych krajach je ciep³o – pada³ach – bezto se mo¿esz siednoñæ na ziym.
– A nogi se spu¶ciæ! Tak godo nasza starka Trudka! – wrzaskno³ synek, bo se my¶lo³, ¿e se ¶niego szpasy robia.
– Ale gupieloku, jo to my¶la³a powa¿nie, siedniesz se na ziym a jod³o se postawisz wele siebie, a jak ci siê zmierznie, mo¿esz se wele misek legnoñæ.
Kaj za¶ by³o zima, ludzie siodali na kamiyniu abo na pnioczku, to znaczy, ¿e sto³ek ju¿ mieli, a potym jak im im gorkie jod³o na sz³apy spad³o, to na to prziszli, ¿eby se trza by³o jaki sto³ zrychtowaæ!
– Jakie to je proste! – synek sie prasno³ rynkom we czo³o a polecio³ do dom.
Jak ¿ech dzisio rano sz³a ze ³osiedlowego sklepu s³ysza, ze kiery¶ wo³o za mnom: – Pani somsiadko, pani somsiadko, szej¶æ, ¿ech dosto³ ze zadanio, wielki dziynki! Nasza belferka ty¿ pada³a, ¿e to je ciekawo teoryjo, a pyta³a sie, skond ¿ech jom wzion. Pado³ech, ¿e to wymy¶li³ taki jedyn ruski uczony Pietruszkin!
Tak to jo ³osta³a ruskim uczonym, a synek nojwiynkszym we klasie szprymokiym!