Walyntynki

U nas ludzie mianu Walynty fest przoli, a to skuli tego, że tak sie mianowoł młody ksiondz, co go husyty wele jankowickij studziynki zabili. Dycki sie godało, że świynty Walynty je patronym łod zarazy, a teroz po tela latach dowiedzieli my sie, że sprzijo tyż zakochanym!
Tyż po prowdzie młodzi tych patronow łod miłości a małżyństwa troszka mieli, ale teroz już to mało kiery pamiynto. Matki kazowały dziołchom rzykać do świyntego Jopa (Hioba) ło dobrego chopa. Jak kiero dziołcha ni miała wiana a skuli tego ni mogła sie wydać, to niosła swoji prośby do świyntego Mikołaja, a jak fest rzykała, to se tam coś dycki uprosiła! Starzikowo siostra Aniela była już starom frelom. Za młodu po służbach chodziła, jednako wiela niy naszporowała, bezto na wydoj ni miała widokow, ale i pomogło rzykani do świyntego Mikołaja.
Jedyn roz znodła we Katowicach na drodze miyszek piniyndzy, a piyrsze, co i prziszło do gowy, że se ich weźnie a schowo, bo jak kto traci telki piniondze, to musi ich mieć zatela, ale potym se pomyślała, że to możnej jaki biydok se naszporowoł, a łona by mu ich ukradła. Na miyszku były cechy ze jakigoś sklepu, jak sie im dobrze przijrzała, to sie kapła, kaj taki sklep je a tam poszła. Wlazła do pojstrzodka a niy wiedziała, jak zaczońć godka, bezto chodziła a łoglondała, aż kupcowo straciła ciyrpliwość i spytała sie, eli co chce.
Już Aniela miała gymba łotworzić, kiej do sklepu wlecioł starszy panoczek a wrzasknoł łod dźwiyrzi:
– Babeczko, łokradli mie, straciłech cołki nasze piniondze! – a rozpłakoł sie.
Co to była za radość, jak Aniela tyn miyszek łoddała! Właściciele to byli dobrzi ludzie a dziołcha wynagrodzili a jeszcze i żynioka znodli!
Ujek Stanik dycko błoznowoł, że mieć cera, to ni ma interes, bo coby jom kiery wzion, musisz do nij jeszcze dopłacić! A mie kiejś padoł, że na dziołchy som trzi dzwonki. Jak jeszcze ni mo dwaścia lot to dzwoni tak: tyn niy – tyn niy, potym: tyn by – tyn by, a na koniec jak i trzidziści klupnie to: belekiery – belekiery...
Teroz czasy sie troszka zmiyniły, młodzi długo sie uczom a bezto sie tyż poźnij żyniom!
Musza wom tyż pedzieć, jak jedyn roz żech była we Świnoujściu na wywczasach, a dałach pozor, że ludzie sie łoglondajom za jakomś porom, co szła tak ze dziesiyńć metrow przedy mnom. Te dwa siwiuśkie gołombki szły pomaluśku a trzimały sie za ronczki. Jak żech ich zagodała, padali mi, że prawie dzisioj majom szejśćdziesiont lot po ślubie!
Tako miłość mało sie widzi, ale prawie takij wszystkim życza!