Piechty na pońć

Chocioż roz za czos trza było iść na jako pońć, coby se jaki łaski wyprosić abo żałować za swoji grzychy. Kożdy patrzoł, coby to niy było za daleko, bo szło sie piechty, a nikerzi ślubowali, że ani na fura niy siednom, jakby ktoś chcioł ich przibrać. Ludzie łod Gliwic czynsto szli do Anabergu (Góra św. Anny), insi deptali do Piekor, czasym do Czynstochowy, a nasi dycki sie dziwali na połednie i jeszcze poczontkiym zeszłego wieku chodzili na Kopeczek wele Ołomuńca. To było bez sto kilometrow, a droga tam a nazod nikedy trwała i ze dwa tydnie. Smowiali sie po dwoch-trzech a szli. Nocowali dycki po stodołach u dobrych ludzi, co radzi pontnikow przijmowali.
Jedyn roz na pońć wybrała sie młodo baba ze somsiednij wsi. Ofiarowała sie iść na Kopeczek, jak jeji chop przidzie nazod ze wojny. Dziecka porynczyła swojij mamulce, wziena flaszka z wodom a chleba do chustki i szła sama ku Golasowicom, kaj jeja starka miała przocieli Gołombkow. Tam jom przenocowali a hnet wczas rano puściła sie we dalszo droga. Uszła yno konsek, jak zaczło padać, a potym loć jak ze konewki, bezto postoła delszy czos pod stromym, ale jak już yno sipiało, wciepła se kiecka na gowa, po jedno bezto, coby niy zmokła a po drugi, coby se kiecki niy uszlomprała, bo ni miała drugij na przebleczyni a tak poszła dali. Tak po połgodzinie posłyszała, że jedzie fura. Droga wiodła prawie bez las, bezto sie trocha wylynkła, ale uciekać niy było kaj, no to udowała, że sie nic niy stało i ani sie niy łoglondała.
Furmon zrownoł sie śniom a zawołoł:
– Jakoż to babeczko idziecie?
– Jako panoczku widzicie, ofiarowałach sie na Kopeczek, to ida! – odpedziała wartko a ani sie na chopa niy podziwała.
– Jo widza dobrze paniczko, ale wyście sie isto ze zadku niy widzieli. Wszystki spodniczki mocie na łebie, a połrzitki a nogi marasym łochlastane, to bydom mieć ludziska we nojbliższej wsi uciecha!
Dycki sie godało, że z kożdej drogi człowiek nazod przichodzi mondrzyjszy i to je prowda! Ta babeczka tyż zmondrzała. Jak yno prziszła nazod do dom, zaroz se kupiła we Żorach pora metrow płotna a uszyła aż siedym por spodnich galotkow, coby wiyncy gołom dupom niy świycić!