Kapry z nieba

Jak żech Hajnel tyn twoj fal z rybami opedzioł szwagrowi, to sie godzina śmioł. Cały czas yno powtorzoł, jak żeście musieli śmiysznie wyglondać w samych badkach z wyndkami na przistanku autobusowym w nocy. Łon tyż jeździył na ryby na Dunajec i zno ta wyspa w Sromowcach. Padoł, że kiejsik Dunajec przi wysokij wodzie skrociył se droga i urwoł kyns ziymi Słowakom, przez to ta granica idzie starym, suchym korytym i niyjedyn sie tam tak nabroł.
– Ja, Stanik, ale na tym sie niy skończyło, że nas przitrzimali i pospisowali.
Jak my już w doma byli, to za tydziyń prziszło wezwanie i juzaś my musieli jechać oba ze Zigom do Nowego Targu na przesłuchy. Tak nas jeszcze ze dwa razy wzywali, ostatni roz przed samom Wilijom, i potym nom prziszło umorzynie i za sztrofa dostali my nawionzka zapłacić na szpital Matki Polki w Łodzi, kery wtedy budowali. Pieronym drogo nas te ryby kosztowały, a staro mi do dzisioj wypomino, wiela by se mogła klajdow za to wszystko kupić. Ale jak policzysz ta uciecha i to, że możesz se dzisioj pośmioć z tego, to stratny żech ni ma.
Ale zaś my sie zagodali, a przeca niy po to żech do cia prziszoł, yno żeby z Karlikiym na ryby iść. Oblykej sie gibko. A kaj tyn wnuczek? Mioł tu już być u ciebie.
– Ja, bydzie zaroz, bo moja tam szła do nich i go miała przikludzić, ale jakoś wiecznie idom, musza tam zadzwonić.
– Mi się zdo już wiym, czamu ich jeszcze ni ma, wejrzij se do tego łokna za tobom, bo z tyj strony słoneczko świyci, a w tym czorne chmury i blyskawice widza.
– Jeronie! Bele sam jako tromba niy przileci, bo już sie orzech zaczyno huśtać, musza lecieć na wiyrch łokna pozawiyrać.
– To ni ma nic do śmiychu, widzioł żeś te chałupy pobulone w tych Kłomnicach, przeca nigdy takich rzeczy tu niy było. Cołko ta prziroda jest poprzestawiano. Jeszcze yno trzyńsiynio ziymi brakuje, ale tyż może przijść, chocioż już niyroz mi łożko chodziyło, ale to skuli tompniyńć na Rydułtowach. Dziwej się, już leje, a blyskawice coroz bliżyj.
– Patrz, co sie tam robi, nic już niy widać, ściana wody. Dziwej sie – na placu już jest stow, a woda wali prosto z dachu choby z wodospadu, bo rynny tego niy poradzom smodz.
– Dobrze, że mom wyndki, bydymy po tyj burzy na twojim placu chytać ryby, yno szkoda, że Karlik niy zdonżył tu przijść.
– Dyć ty sie niy śmiyj, bo bezmała tak kajś było, że tromba powietrzno cołko woda wypiła ze stawu i potym z nieba leciały kapry ludziom na głowa. Nic yno zbiyrać i na bratfana. Ale na tyn Gzel muszymy sie z Karlikiym i tak wybrać, możno nom sie udo po niydzieli, bo zapowiadali piykno pogoda.